Nieuwsoverzicht

In de academische literatuur worden de resultaten van beleggingsfondsen veelal vergeleken met die van een index. Voor ‘practitioners’ heeft dat als nadeel dat die indices zelf niet belegbaar zijn. Fondsbeleggers die kiezen voor een passieve strategie zullen immers hun toevlucht moeten nemen tot een indexfonds of ETF en worden geconfronteerd met afwijkingen van de index, onder andere veroorzaakt door kosten.

De discussie over actief versus passief beleggen woedt al tientallen jaren. De meningen blijven verdeeld. De voorstanders van passief beleggen wijzen op de lagere kosten en op empirisch bewijs dat actieve beleggingsfondsen gemiddeld genomen de benchmark – na kosten – niet verslaan. De markt in zijn geheel is tenslotte een zero sum game.

This article challenges the continuing discussion among institutional investors about investing in active versus passive products and factor investing. I call this discussion obsolete and will be asserting that the major obstacle facing institutional investors is not the lack of alpha generating capacity of active managers but rather the investor’s ill-conceived process of portfolio construction.

Investment decision making methodologies like Discounted Cash Flow (DCF) require forecasts. However, what if the future cash flows are highly uncertain? Disruptive scenarios have been used for more than four decades to “think the unthinkable” and to make uncertainties explicit. For internal decision making of the company, DCF has been supplemented with the real option theory, to value uncertainty.

De meeste portefeuilleconstructiemodellen veronderstellen stabiele correlaties tussen de verschillende beleggingscategorieën en een zekere mate van voorspelbaarheid van rendementen. De praktijk blijkt weerbarstiger. Extreme schokscenario’s en regimeveranderingen komen met grote regelmaat voor. Onder dergelijke omstandigheden kunnen correlaties, risico’s en risicopremies voor korte of langere tijd sterk afwijken van hun ‘normale’ waardes.